تلویزیون

توجیه فعالیت‌های اتمی‌ در یک مجموعه تلویزیونی

مهدی عبدالله‌زاده: «آینه‌های نشکن» مجموعه تلویزیونی جدیدی به کارگردانی جواد اردکانی است که با همکاری وزارت اطلاعات و سازمان انرژی اتمی‌ ایران تهیه شده و تا کنون ۱۱ قسمت از آن از شبکه دوم صدا و سیما روی آنتن رفته است. از زمان علنی شدن فعالیت‌های اتمی‌ ایران، این نخستین بار است که در تلویزیون‌، محتوای یک اثر نمایشی به طور مستقیم به موضوع انرژی اتمی‌ می‌‌پردازد. پایه‌های داستان، به شکلی‌ مضحک، سست و سر هم بندی شده به نظر می‌‌رسد.

از موسیقی رپ تا شیطان‌پرستی در تهران

مهدی عبدالله‌زاده: مستند شوک که به تازگی از شبکه سه سیما‌ پخش شده است به موضوع جوانان و بزهکاری می‌پردازد. «شوک» بنا دارد تا به گرایش به شیطان‌پرستی، مد‌گرایی بدون مبنا، حضور در محافل غیر‌قانونی و منحرف بودن موسیقی رپ بپردازد. اما مشکل از آن‌جا آغاز می‌شود که کارگردان سعی می‌کند به جای بررسی این موضوعات به طور جدا‌گانه، آن‌ها را با سریش به هم بچسباند و به گونه‌ای غیر‌معقول به هم ربط دهد.

بهروز افخمی، کارگردان پروژه‌های ناتمام

مهدی عبدالله‌زاده: ۱۲۵ که با حمایت شهرداری و سازمان آتش‌نشانی تهران تهیه شده، حکایت چند جوان جویای کار است که در کنکور استخدامی آتش نشانی قبول می‌شوند و دوره کارآموزی‌شان را نزد سه مامور برجسته آموزش می‌گذرانند. تصویرنوشت‌ ۱۲۵‌در کنار این خط اصلیِ داستان با پرداختن به برش‌هایی از زندگی هر کدام از شخصیت‌ها، قصه‌های فرعی متعددی را ارائه می‌دهد که هر یک مستقل از دیگری به پیش برده می‌شوند؛ به گونه‌ای که تماشاگر - بدون آن‌که احساس کند، قصه‌ها از هم جدا افتاده و غیر مرتبط هستند- هر بار در هیات یک آدم آشنا به همه‌شان سر می‌زند و از اوضاع و احوال آن‌ها و ادامه ماجرایشان آگاه می‌شود.

زنان نیکو‌سرشت، مردان شیطان‌صفت!

مهدی عبدالله‌زاده: در حالی که تا ‌کنون بزرگ‌ترین روحانیون، از هر دین و مذهبی، هیچ‌گاه به خود اجازه اظهار‌ نظر در‌باره بهشتی بودن یا دوزخی بودن آدم‌ها نداده‌اند و اصولاً بر مبنای آموزه‌های دینی، هیچ‌کس جز خدا از سرنوشت انسان‌ها در روز قیامت باخبر نیست، سریال «روز حسرت» در پایان به راحتی‌ تکلیف آدم‌های داستان را مشخص می‌کند و برخی را در گدازه‌های آتش و بقیه را در بهشت برین نشان می‌دهد!

ابرسایت‌های پر‌ابهام با ارمغان‌های فرهنگی

مهدی عبدالله‌زاده: جامع نبودن قانون رسانه در ایران و نادیده انگاشتن حق مولف باعث شده تا در سال‌های اخیر ارایه‌ی رایگان محصولات فرهنگی بر روی وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌های فارسی زبان در هیات فایل‌های صوتی یا تصویری به امری معمول و متعارف بدل شود. تا پیش از این، وب‌مستر‌ها و صاحبان بسیاری از وبلاگ‌ها با اتکا به جذابیت آثار فرهنگی، از تمام یا بخشی از آثارِ (‌عمدتاً موسیقایی) برای بهبود یا ارتقای ارتباط‌شان با مخاطب بهره می‌گرفتند.

بزنگاه ریاکاری

مهدی عبدالله‌زاده: بزنگاه، مداحان را آد‌م‌های بی‌عاطفه و کاسب‌کاری می‌شمارد که نه بر مبنای عدالت، که بر اساس خواست و نظر کسی که وجه حق‌الزحمه آن‌ها را پرداخته حرف می‌زنند، ناله و اشک‌شان دروغین است و ریا‌کاری کسب و کارشان است. واقعیت آن است که اگر بزنگاه نه به عنوان یکی از سریال‌های مناسبتی، که در شکل و روال معمول به نمایش در می‌آمد هیچ‌کدام از این به ظاهر ایراد‌ها به چشم نمی‌آمد و هیچ واکنشی بر انگیخته نمی‌شد. اما از آن‌جا که رسم شده در ماه رمضان، به معنویت توجه ویژه شود و کلید واژه‌هایی چون عبادت، گذشت، دین‌داری، جوانمردی و به یک معنا ایده‌آلیسم ترویج شود، بزنگاه حکم یک نوع پرده‌دری و خارج‌خوانی را پیدا کرده است.

دو قدم برای اهالی فرهنگ و هنر در نزدیکی صبح

«دو قدم مانده به صبح» پلک ها تازه سنگین می‌شود؛ اما صالح‌علا می‌آید و با میهمانانش خواب را از چشمانت می‌رباید. با تمام شدن اخبار انگلیسی شبکه چهار، حول و حوش ساعت 23:30 «ببیندگان جان» خود را باید برای «کوچ به دشت مرغزار میهمانان برنامه» آماده کنند. صالح‌علا با یک برنامه ترکیبی قصد دارد سال‌های خوش دوران رادیو را این بار در تلویزیون تکرار کند.

دستان غیرملموس بر سر تلویزیون‌های لس‌آنجلسی

شاید شما طرفدار تلویزیون‌های لس‌آنجلسی باشید، شاید هم منتقد آنها. به هرحال، بدانید که دو سال پیش یک نفر پیدا شد که با نگاهی انتقادی به این تلویزیون‌ها، فیلمی کوتاه ساخت به نام «ابودلقکان کمانچه‌کش»؛ زمانه گفت‌وگویی کرده است با فرداد فرحزاد، سازنده‌ی این فیلم کوتاه.